De beste manieren om aan goedkope cd’s te komen

De vast en zeker nog lang doorlopende discussie over het effect van downloaden op de muziekindustrie daargelaten: hoe kom je het beste aan cd’s zonder er twee tientjes voor te betalen? Een origineel staat toch nog altijd prettiger in de kast en daarnaast is het zeker voor de liefhebber met een verfijnde smaak die online ook maar lastig aan het juiste materiaal komt in goede kwaliteit soms minder moeite om gewoon te kopen. Enkele aanraders.

Mail My Disc is wat mij betreft een zeer geschikt alternatief. Het werkt als volgt. Je maakt een lijst met CD’s/DVD’s die je kwijt wilt. Daarna koop je met IDeal een saldo. Voor iedere geruilde CD/DVD betaal je een euro aan Mail My Disc. De waarde van een CD/DVD wordt aangegeven met DiscCredits. De eerste DiscCredits ontvang je pas nadat je een eigen cd hebt opgestuurd. Aankopen kan ook, maar niet aan te raden. Automatische mailtjes vragen je of je een DVD/CD wilt afstaan. Zo ja, volgt er een adres. Opsturen maar een de DiscCredits zijn binnen. Wel ben je afhankelijk van de persoon aan de andere kant van de lijn; maar, tot zo ver heb ik nog nooit problemen ondervonden. De betrouwbaarheid is hoog. Is een ontvangen album beschadigd, geef het aan, en de verzender krijgt geen DiscCredits. Vooral ideaal om in een impuls aangekochte films van een paar euro in te ruilen voor een goed album dat niet meer in de doorsnee cd-winkel te krijgen is.

CD Vriend; site met een redelijk aanbod. De eigenaar heeft veel expertise op muziekgebied, vragen worden daarnaast snel beantwoord. De site biedt nieuwe en tweedehands-cd’s; over het algemeen tegen lagere prijzen dan de zaak om de hoek.

Kijk eens rond bij Marktplaats onder cd’s. Verkopers die meerdere advertenties hebben geplaatst, en/of enorme lijsten titels zijn vaak handelaars die op grote beurzen enorme dozen inkopen om deze vervolgens los te verkopen. Vooral onder Rock/Metal zijn er – mede dankzij deze doorverkopers – vaak albums te vinden die alleen in hele specifieke zaken te vinden zijn.

Aanvullingen zijn uiteraard welkom.

Beter laat dan nooit; Empyrean recensie

Nog even aandacht gevraagd voor John Frusciante. Beter laat dan nooit. Gewoon omdat ie nu eenmaal een wonderkind is wat mij betreft. En tevens veelzijdig en dan nog steeds erg bescheiden, mede gezien zijn officiёle website die gebouwd is met een standaard WordPress-account, duidelijk is: het gaat bij de man om de inhoud. En die diepe wateren zijn geschikt voor materiaal wat veelzijdig en bijzonder klinkt. Waar de liefde voor Hendrix duidelijk doorklinkt, is deze niet overheersend of klakkeloos wordt gekopieerd. Opvallend is ook dat de man zijn eigen stem gebruikt. Hoewel Frusciante zeker geen topzanger is, heeft hij wel een bijzondere stem met een vreemde licht zeurdigere toon die wel bij het bespreken van de ziel van zijn persoon – gezien de beschrijving die hij geeft op zijn eigen website lijkt het er toch erg op of hij het over zichzelf heeft maar misschien toch net niet, a la de boeken van Herman Brusselmans - zeer goed past. Vooral getuige de song Unreachable. Het spelen met effecten om zijn zang hier en daar in een ander perspectief.

The Empyrean bewijst vooral dat Frusciante de gitaar niet verheerlijkt maar meer naar het geheel kijkt. Voor een solo-album zijn de rollen van het instrumentarium goed in balans. Frusciante is een Rockcomponist, niet alleen een rockgitarist. Zeker; hij laat de zessnaar hier en daar goed huishouden (zie +/- minuut 4 en een half en verder), maar niet zo veel dat het gaat vervelen. En daar zorgt ie sowieso goed voor: het voorkomen van verveling. De wending in de song ‘God’ bijvoorbeeld; waar het een erg zweverige song lijkt te worden valt de trommelaar bij en gaat het tempo lekker omhoog. Hetzelfde flikt ie in ‘Dark Light’ (minuut drie ongeveer), waar hij overigens ineens als Phil Collins begint te klinken. Daar zorgen de bas en gitaar voor een welkome tempoversnelling na een eerder puur zweverige lange intro van toetspartijen. Met als gevolg een geheel waar makkelijk overheen gerapt zou kunnen worden, vooral dankzij de drumpartij.

De Red Hot Chili Peppers-fan die vooral houdt van meezingen en toegankelijkheid moet toch eens met een breder oor luisteren en The Empyrean een kans te geven. Want de man kan meer dan alleen ubertoegankelijke popsongs maken die goed verkopen. Geduld wordt beloond. Ook bij platen die wat langer houdbaar zijn dan instant classics die je direct binnenzuigen, zoals Californication.

Earth in Paradiso; vlag op geel

Dat de heren van Earth een hekel hebben aan snelheid – onder het motto “hoe meer er gebeurt binnen een stuk muziek, hoe meer het op herrie begint te lijken” – blijkt wel uit het tempo waarin de extra DVD “Within the Drone” van het laatste album Hibernaculum zich afspeelt. Hijg hijg. Wat een zin.

Dylan Carlson koos Drone omdat “het niet langzamer kan”. In de praktijk houdt dat mede in dat het afwisselend vermogen minimaal is. Maar toch is het leven interessant om eens een Drone-band aan het werk te hebben gezien. Zelfs zonder jointje, of zeven. De hypnotiserende werking die het op plaat heeft – hoe meer basgebrom hoe beter – is live zwaar versterkt. Je trommelvliezen worden flink op proef gesteld door de hoeveelheid lage tonen. En de tonen die er vooral niet zijn vult je muzikale fantasie aan. Begint een beetje te klinken als Carlsons eigen woorden. Heb net een Earth-plaat geluisterd. Hypnose is check. Zweef zweef. Hierboven de foto van waar mijn hersens denken dat ik me momenteel bevindt.

Maar waarom dit gelul allemaal? Ze staan morgenavond in Paradiso en er zijn nog kaarten, want het vlaggetje staat op geel.

Frusciante werkt mee aan album NASA

Zoals gebruikelijk bij Hiphop-albums – hoewel niet zozeer in deze uitzonderlijke hoeveelheid – een groot aantal featurings op The Spirit of Apollo van N.A.S.A. Deze enorme mengelmoes van bekende mensen bevat onder andere de medewerking van RZA (het muzikale brein van Wu-Tang), Tom Waits, George Clinton, David Byrne en John Frusciante. De gitaartovenaar Frusciante die terugkwam uit een leven in een donker appartement waar hij afgrijselijk klinkende liedjes die hij schreef in zijn High-schooltijd uitkraamde en later helemaal terugkwam met de Red Hot Chili Peppers heeft zijn medewerking verleend aan dit geslaagde grensoverschrijdend muzikaal project.

Pete Doherty als voorstopper?

Pete “is ie clean of is ie het net” Doherty wilde eigenlijk profvoetballer worden voor Queens Park Rangers, verklaart hij in een interview met Shortlist.com.

Een voetbalwedstrijd bezoeken durft hij echter niet meer, daar wordt hij naar eigen zeggen verrot gescholden. Het gesprek brengt daarnaast nog meer aan het licht: nummers schrijven en drugs gebruiken is geen goede combi, Pete dacht een keer dat de IRA bij hem in probeerde te breken, Pete speelde zelf dealertje toen The Libertines nog jong waren, hij verkocht The Strokes LSD, inmiddels moet ie clean zijn, Doherty kreeg een wedgie na een stagedive bij zijn eigen optreden in Dundee, terwijl Tom Chaplin mocht afkicken met de aanwezigheid van een piano mocht Pete dat niet met de aanwezigheid van een gitaar.

Luistertip: Cursive

Grammetje Pixies, grammetje Eels, grammetje Immaculate Machines, beetje stijkers, beetje blazers, beetje fluitjes; Cursive is een band van grote afwisseling, zeker bekeken over het hele reportoire. Luisertip van de nieuwe langspeler – Mama, I’m Swollen – From the Hips.

This is Spinal Tap; Rumour ‘n Roll

De in eerste instantie fictieve band Spinal Tap (en later toch weer niet helemaal, maar ook weer wel) die alle Rock ‘n Roll-cliches eens letter uitbuitten in de gelijknamige film gaan volgende maand touren door de States en zijn van plan een nieuw album uit te brengen. Hun hele reportoire bestaat tot zo ver uit de soundtrack voor de film uit 1984 en daarnaast een “comeback-album” uit 1992 genaamd Break Like the Wind en daarnaast enkele incidentele toevoegingen. Nu komt er een live-album met enkele nieuwe songs, waaronder Short en Sweet, die twintig minuten duurt. Hieronder hun doorbraak volgens This is Spinal Tap.

Wilson vs. I-pod: de verlenging

De soloplaat van Steven Wilson – Insurgentes – is binnengekomen in de Album Top 100. Plek 78 welteverstaan. Met een beetje hulp van de vergelijkingsmogelijkheden van internet en daarnaast lang, veel en hard werken heeft hij het helemaal voor elkaar. Maar waag het niet zijn plaat op je I-pod te zetten. Hieronder de meest effectieve manier op een I-pod aan gort te helpen.

Twee blogpunt.nl’ers genomineerd voor Nobiles blogprijs

Medebloggers Claire van der Hall van Minimal.blog.nl en Jorn Agterberg van Radioactive.blog.nl zijn allebei genomineerd door de Nobiles Blogwedstrijd in de categorie Themablogs. Het oordeel over Claire luidt: “Actueel, met gezag geschreven, een eigen inbreng waar dat gepast is.” En over Jorn: “Hoge productie, goed geschreven, duidelijk een blogger met kennis van zaken.” Helemaal mee eens? Stemmen kan tot 1 mei, hier.